Het groeiende vakmanschap van Izaline Calister schittert in Rum and Coca Cola

ROTTERDAM - Met deze indrukwekkende nieuwe voorstelling  laat zangeres Izaline Calister zien hoe muziek en herinnering samen kunnen vallen in een diep persoonlijke vertelling. Tijdens de première zaterdagavond in Theater Zuidplein bracht zij het verhaal van haar oma tot leven, een vrouw die de Curaçaose oorlogsjaren van dichtbij meemaakte.

JAZZENZO CONCERTRECENSIE, Izaline Calister: Rum and Coca Cola, het vergeten front in de West, Theater Zuidplein in Rotterdam, 21 februari 2026

Tekst: Jeroen Jansen
Beeld: Peter Putters

Op de eilanden was de dreiging destijds onmiskenbaar aanwezig, met Duitse duikboten die langs de kust opereerden, spionageactiviteiten, verduisteringsmaatregelen, de komst van Joodse vluchtelingen en de grote maatschappelijke veranderingen die door de Amerikaanse troepen teweeg werden gebracht. Calister vertelt deze geschiedenis niet droog of chronologisch, maar als een mozaïek van herinneringen, emoties en kleine menselijke momenten die het publiek zachtjes het verhaal binnen trekken.

De muziek vormt daarbij de kern van haar vertelling. Calister begon haar carrière als jazzzangeres met sterke Curaçaose invloeden, maar ontwikkelde zich steeds meer tot een verhalenverteller die haar jazzachtergrond verwerkt in improvisaties, vrije fraseringen en opnieuw gearrangeerde stukken.

Mengvorm

Die mengvorm is subtiel maar herkenbaar aanwezig in Mi Welita, een eigen compositie waarin haar stem zich warm en lenig beweegt over het harmonische fundament van pianist Marc Bischoff, terwijl Samuel Ruiz met contrabas en viool een ademende, organische structuur neerlegt die de emotie van het lied versterkt.

In Wals pa Nicastia klinkt de lichte beweging van een Curaçaose wals, maar door de openheid in timing en expressie krijgt het nummer telkens een nieuw karakter. De melodie voelt vertrouwd, maar de manier waarop Calister, Bischoff en Ruiz het samen vormgeven geeft het telkens iets onvoorspelbaars en levends, alsof het publiek getuige is van een muzikaal gesprek dat precies op dat moment ontstaat.

Een hoogtepunt is Zona Mi Protesta van Oswin ‘Chin’ Behilia, dat Calister naar het Nederlands vertaalde en waarin ze met zachte helderheid een oproep tot waardigheid verwoordt. De begeleiding blijft klein en genuanceerd, maar daardoor juist indringend, Bischoff legt kleine accenten en Ruiz zorgt voor een warme basis die de boodschap van het lied versterkt zonder het te verzwaren.

Opvallend is het gebruik van de kuarta, een klein traditioneel Curaçaos snaarinstrument met een helder, ritmisch timbre dat onmiddellijk de sfeer van het eiland oproept. Calister leerde het bespelen toen ze, door de situatie in Venezuela, langere tijd op Curaçao verbleef en daardoor dichter bij de lokale muziekpraktijk kwam. De klank van de kuarta fungeert als een intieme en directe verbinding met het eiland en met het verhaal dat ze vertelt.

Gevoel voor ruimte en kleur

Dat deze voorstelling muzikaal zo hecht en vloeiend klinkt, is mede te danken aan de lange samenwerking tussen Calister, Marc Bischoff en Samuel Ruiz. Bischoff begeleidde haar eerder in uiteenlopende concertprogramma’s, waarin hij haar gevoel voor ruimte en kleur moeiteloos wist te volgen, terwijl Ruiz al jaren een vertrouwde muzikale partner is, zowel in studioverband als op het podium.

Hun gezamenlijke geschiedenis is duidelijk hoorbaar, ze kennen elkaars timing, adem en muzikale instincten, waardoor hun samenspel aanvoelt als een gesprek dat slechts drie mensen begrijpen, maar waarvan het publiek de resonantie mag voelen.

Wat deze voorstelling echter verheft boven een muzikaal herinneringsproject, is de laag die onder het verhaal over de Tweede Wereldoorlog doorschemert.

Terwijl Calister vertelt over angst, onzekerheid, vreemdelingen die op de eilanden aankwamen, machtsverhoudingen die verschoven en gemeenschappen die zich moesten aanpassen, legt zij onuitgesproken de verbinding met actuele thema’s als tolerantie, kolonialisme, vreemdelingenhaat en naastenliefde.

Deze thema’s, sluimeren hier onder de oppervlakte en maken de voorstelling onverwacht urgent. De manier waarop Calister dit verweeft, zonder het expliciet te benoemen, maar juist door het publiek zelf de parallellen te laten herkennen, is razendknap en vormt een toonbeeld van haar nog steeds groeiende vakmanschap.

Actuele reis

‘Rum and Coca Cola’ wordt daarmee meer dan een muzikale voorstelling. Het is een intieme, poëtische en tegelijk actuele reis door een verleden dat in het heden blijft echoën.

De première liet een zaal achter die niet alleen geraakt was door de muziek, maar vooral door de stille gelaagdheid, de emotionele helderheid en de opmerkelijke finesse waarmee Calister dit verhaal heeft vormgegeven.

Komende voorstellingen:

5 maart – Utrecht, TivoliVredenburg

6 maart – Amsterdam, Podium Mozaïek

14 maart – Tilburg, Schouwburg & Concertzaal

19 maart – Almelo, Hof88

20 maart – Meppel, Ogterop on Tour